Arı Şahini

Avrupa'nın ve Asya'nın ormanlık bölgelerinde, İngiltere'den Orta Sibirya'ya kadar geniş bir bantta yaz aylarında ürerler. Türkiye'de özellikle Karadeniz ve Marmara ormanlarında kuluçkaya yattıkları gibi, sonbahar göçünde (Ağustos sonu - Eylül ortası) İstanbul ve Çoruh vadisi semalarından on binlercesi termal akımları kullanarak (Afrika'ya, Ekvator ormanlarına doğru) geçiş yapar. Kışı tamamen Sahra Altı Afrika'da geçirirler.

Üreme dönemi için ormanlık alanlara mutlak ihtiyaçları vardır. Ancak yoğun ve kapalı ormanların içi yerine, geniş açıklıkların bulunduğu orman kenarlarını, çalılık düzlükleri ve karışık ağaçlı mozaik habitatları tercih ederler.

Diğer şahin veya kartalların aksine, memelileri veya kuşları avlamak için değil, eşek arısı zehrine ve kovanlarına karşı evrimleşmişlerdir. Beslenmesinin neredeyse %90'ını toprak altına yuva yapan yaban arılarının, eşek arılarının larvaları ve petekleri oluşturur. Yerde yürüme konusunda diğer yırtıcılardan çok daha yeteneklidirler; bir arı yuvası tespit ettiklerinde uzun, güçlü tırnaklarıyla toprağı eşerek kazarlar ve arı peteğini çıkartarak içindeki protein deposu larvaları yerler.

Evrim bu kuşu adeta "arı kovanı soymak" için özel olarak tasarlamıştır. Başını ve yüz çevresini (göz çevresi ve gaga dibini), diğer yırtıcılarda olduğu gibi tüy veya çıplak deri kaplamaz; yaban arısı iğnelerinin batmasını engellemek için pul benzeri, çok sıkı ve sert zırhlı özel tüylerle (pullarla) kaplanmıştır. Ayrıca burun delikleri (cere yapısı), toprak kazarken ve petek parçalarken içeri toprak veya bal dolmasını önlemek için çok dar ve ince yarıklar halindedir. Böcek bulamadıklarında kurbağaları veya çok küçük sürüngenleri tüketebilirler ancak ana diyetleri onlara bu ilginç fiziksel yapıyı kazandırmıştır.