Bıldırcınkılavuzu

Batı Avrupa'dan başlayıp (özellikle İrlanda, İskoçya, Doğu Avrupa) Asya'nın ortalarına, Sibirya'ya kadar ürerler. Türkiye'nin daha çok Karadeniz ve Doğu Anadolu'daki ıslak çayırlarında ürerler. İnanılmaz yeteneksiz ve hantal uçucular gibi görünseler de, sonbaharda gece uçuşlarıyla tüm popülasyon Afrika'nın doğusuna ve güneyine devasa bir göç gerçekleştirir.

Kuş gözlemciliğinin en büyük kabuslarından biridir çünkü ıslak, boya kadar uzamış yoğun çayırların, yonca tarlalarının ve uzun nemli otlakların içinden asla çıkmazlar. Suyun bizzat içinde yüzmezler ancak nemli, bataklıksı çayırları severler.

Ağırlıklı olarak hayvansal besin tüketirler. Yoğun çayırın karanlık diplerinde yürüyerek iribaşlar, sümüklü böcekler, salyangozlar, iri çayır çekirgeleri, güveler ve solucanları avlarlar. Sonbaharda tohumları da diyetlerine eklerler.

Kuşun varlığını ispat etmenin neredeyse tek yolu sesidir. Gece boyunca hiç durmadan, iki dişli tarağın birbirine sürtülmesine benzeyen mekanik, kuru ve inanılmaz derecede yüksek perdeli "kreks-kreks, kreks-kreks" sesini çıkarırlar. Bilimsel adı (Crex crex) doğrudan bu sesten (onomatope) esinlenilerek verilmiştir. Eskiden halk arasında bıldırcın sürülerine bu iri kuşun yön (kılavuzluk) verdiğine inanılırdı, ismi de buradan gelir. Ne yazık ki modern tarımda kullanılan hızlı traktörler ve biçerdöverler, yuvalarını uzun otların içine yapan ve uçmak yerine yürüyerek kaçmaya çalışan bu kuşların neslini Avrupa'da ciddi tehlikeye sokmuştur.